 |
 |
|
| می خندم تا گریه هایم را نبینی |
|
پدرم مثنوی خواند و دیوانه شد مادرم عینک زد و پیر شد و من زیر آفتاب سوختم و پوست مدرن شدم
در جلسه ای به من گفتند: تو شاعر نیستی احمق بعد ها فهمیدم احمق یعنی پشتکار ، تلاش، مطالعه، توسعه و ...و... و.... و از آن بعد ها به بعد بود که شاعر شدم
سیگار را ترک می کنم تا وقتی می گویم (( دوستت دارم)) دهانم بو ندهد
سعید رحیمی
|
|
+ نوشته شده در
شنبه چهارم اسفند 1386ساعت 12:33 توسط Saeid Rahimi |
|
|
((تقدیم به فرامرز قلیچ خانی برای نمایش سمفونی نان با تکنوازی درد))
از نو می نویسم سمفونی کهنه ی نان را و می نویسم مثل ابد گرسنه می خوابیم و تشنه بر می خیزیم یادت هست چه خون دل ها نوشیدیم؟ یادت هست پیاده بودیم و پا برهنه می شدیم؟ از درد گفتیم و درد شنیدیم سنگک خشکیده با چای دو شب مانده طعم آفتاب می داد در دیماه یخبندان خوردیم و شکر روی صحنه بزرگ شدیم بی هیچ ادعایی سقف ها شکستیم و این بار به یاد آن روزهای صمیمی برایت می نوازم سمفونی نان را با تکنوازی درد گوش کن ما هنوز رسولان دردیم ((سعید رحیمی)) نظر یادت نره |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه دوم بهمن 1386ساعت 19:49 توسط Saeid Rahimi |
|
|
کاشکی می شد من باشم و تو باشی و ستاره جهنم...... ماهم باشه هیچ اشکالی نداره کسی نیاد گریه کنه ، بخنده هی در خلوتمون و باز بکنه ، ببنده فقط همین من باشم و تو باشی و ستاره جهنم.... ماهم باشه هیچ اشکالی نداره ((سعید رحیمی)) نظر یادت نره دوست خوبم |
|
+ نوشته شده در
جمعه هفتم دی 1386ساعت 20:9 توسط Saeid Rahimi |
|
برای تو که با تو بودن را لحظه شماری می کنم
|
به نام حق
دوستان عزیزم.... این اولین شعریه که تو بلاگم می نویسم...... امیدوارم خوشتون بیاد.... نظرای قشنگتون باعث پیشرفت منه..... یادتون نره
شاعران امروز و حقیقت بپذیریم در این عصر جدید همه چیز رنگ تازه به خود میگیرد شاعران کهنه با عبایی بر دوش و محاسن در دست زلفکان تا کمر و یک قلم و یک دفتر که همیشه در دست به جلوتر برویم شاعران تازه ترند موها کوتاه تر برخی با رنگ زمانه هم رنگ برخی هم در خود تاریخ ، یخ زده اند گاهی با ریش و محاسن هم اخت گاهی شش تیغ ، صور نورانی از خصوصیت بارز سیگار اکثرا" مشترکند در این کار تا به این دوره زمانه برسیم شاعران رنگ جماعت شده اند همه می خندند شاعران هم و همه می گریند شاعران هم و دوباره سیگار که عمومی شده در بین جماعت و لباس شاعر و غیر همه رنگ هم اند چاره ای نیست باید مثل این مردمکان بی چشم بی چشم شد می نویسم دو سه خط شعر که از عمق وجودم جاریست چه کسی باور کرد من خسته سالها می نوشتم و باز می نویسم تا مرگ چه کسی حتی حالا باورش هست که من من هم رنگ جماعت ، با صدایی خسته بی عبایی بر دوش ، بی محاسن ، بی ریش با همین رنگ که شاید رنگ غرب و از غرب زدگی می گوید می توانم ، شاعر باشم و حقیقت بپذیریم در این عصر جدید همه چیز رنگ تازه به خود می گیرد ((سعید رحیمی)) |
|
+ نوشته شده در
جمعه بیست و سوم آذر 1386ساعت 23:44 توسط Saeid Rahimi |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
به نام حق
من سعید رحیمی هستم. 24/7/1362 متولد شدم و بعد از ظهر بارونی رو خیلی دوست دارم. این وبلاگ، اولین وبلاگ شعر منه. می دونم که خیلی نقص داره. من حرفه ای نیستم ولی دوست دارم یه روزی حرفه ای بشم. یا علی |
| نوشته های پیشین |
|
اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 |
| پیوندها |
|
دریای بارونی (ثریا خواصی) غزل پوش (صابر قدیمی) |
|
RSS
|